کانسار روی- سرب (مانند کوشک، زریگان و دره دهو) است که در توالی رسوبی- آتشفشانی کامبرین پیشین، همزمان با رخداد اقیانوس های بدون اکسیژن (Oceanic anoxic event) جهان در کامبرین، در یک محیط کافت پشت کمانی، تشکیل شده است. واحدهای سنگی میزبان کانسار سیلتستون سیاه دارای مواد آلی با میان لایه هایی از توف و توف سیلتی هستند که توسط توف های کربناتی سبزرنگ پوشیده شده است. در کانسار چاه میر، بر اساس ماهیت کانه زایی سولفیدی، بافت و کانی شناسی سولفیدها، می توان چهار رخساره را از هم متمایز کرد. این رخساره ها بر اساس جایگاه آنها نسبت به محل خروج سیال های کانه ساز عبارتند از: 1) رخساره کانسنگ توده ای (رخساره دهانه ای) که بخش ستبر، پرعیار و توده ای کانسار را در خاور آن تشکیل داده و شامل دو زیررخساره سولفیدی- سیلیسی- کربناتی، در مرکز و سولفیدی-کربناتی در اطراف آن است. بافت سولفیدها در این رخساره به صورت توده ای، جانشینی، رگه- رگچه ای و کلوفرم برشی شده است. 2) رخساره رگه- رگچه ای (زون تغذیه کننده) شامل رگه های سولفیدی و سیلیسی است که به صورت قطع کننده لایه بندی سنگ میزبان، در زیر رخساره کانسنگ توده ای تشکیل شده است. بافت های رگه- رگچه ای و جانشینی سولفیدها سیمای اصلی این رخساره را تشکیل می دهند. 3) رخساره کانسنگ لایه ای که ستبرای کمتری نسبت به رخساره کانسنگ توده ای دارد و با سیمای لایه ای و نواری و عیار پایین ماده معدنی قابل تشخیص است. این رخساره، به صورت سولفیدهای لامینه و نواری هم روند با لایه بندی سنگ میزبان (چینه سان)، در بخش مرکزی کانسار تشکیل شده است. 4) رخساره حاشیه ای، در بخش انتهایی باختر کانسار تشکیل شده و در واقع معادل رسوبی رخساره کانسنگ لایه ای را می سازد. مهم ترین ویژگی این رخساره وجود پیریت دانه پراکنده، نوارهای چرت و باریت است. با توجه به مهم ترین ویژگی های کانه زایی در منطقه چاه میر، از جمله محیط زمین ساختی، سنگ دربرگیرنده، کانی شناسی، محتوای فلزی، حضور رخساره های چهارگانه و مقایسه آنها با ذخایر روی- سرب با میزبان سیلتستون و شیلی نوع Sedex، می توان کانسار روی- سرب چاه میر را در رده کانسارهای رسوبی- بروندمی نزدیک به دهانه بروندم (Selwyn-Type (Vent Proximal) SEDEX Deposits) در نظر گرفت و در ایران معرفی کرد.

پاراتوبرکولوزیس یک نوع التهاب گرانولوماتوز مزمن و پیشرونده غیر قابل درمان روده می باشد که توسط مایکوباکتریوم ایویوم زیرگونه پاراتوبرکولوزیس (Mycobacterium avium subsp. paratuberculosis MAP) ایجاد می گردد. پاراتوبرکولوزیس در تمام جهان در میان نشخوارکنندگان دیده می شود. نخستین گزارشات پاراتوبرکولوزیس در ایران به دهه 1960 میلادی باز می گردد زمانی که بیماری در میان دام های وارداتی گاوداری شرکت نفت آبادان شناسایی گردید. در مطالعه حاضر تعداد13 جدایه کلینیکی MAP شامل 4 جدایه گوسفندی و 3 جدایه بزی از استان اصفهان همراه با 3 جدایه گاوی از استان زنجان و 3 جدایه گاوی از استان البرز در کنار دو سویه واکسینال 316F MAP و MAP III & V توسط آزمایش های مستقل PCR-IS900، PCR-F57 به منظور تعیین هویت و PCR-Collins به منظور تعیین تیپ باکتری مورد بررسی قرار گرفتند. در نتیجه اجرای این بررسی از نظر تکنیکی امکان اجرای هر سه آزمایش با استفاده از یک پروتکل واحد PCR فراهم گردید و علاوه بر این هویت همه 15 جدایه کلینیکی و سویه واکسینال مورد بررسی به عنوان تیپ های گاوی Type II) MAP) مورد تائید قرار گرفت. مشاهده انحصاری این تیپ در میان باکتری های تحت بررسی علیرغم بزرگتر بودن جمعیت گله گوسفند و بز کشور در مقایسه با گله گاو از نظر اپیدمیولوژیکی جالب توجه بنظر می رسد.

مقدمه: تیروزینمی یک بیماری متابولیک مادرزادی است که طی آن، تجزیه اسید آمینه تیروزین مختل شده و مقدار آن در بدن افزایش مییابد. تجمع متابولیت های حاصل از آن ارگانهای خاصی را درگیر میکند که برحسب تظاهرات کلینیکی گوناگون به سه نوع تقسیم میشود. معرفی بیمار: این مقاله تیروزینمی نوع 1 را در کودکی 2 ساله که با شکایت ادراری و بیقراری توسط والدین مراجعه کرده بود. گزارش میکند. علیرغم فقدان ضایعه پاتولوژیک در غربالگری سونوگرافی جنین، یافته های تصویربرداری حکایت از درگیری هر دو کلیه دارد. نتیجه گیری: این بیماری نادر، ارثی و متابولیک است که با وجود چالشهای تشخیصی، درمان ساده ای دارد.

توده های نفوذی شرق سنندج تا گلالی، واقع در شمال پهنه سنندج – سیرجان، بخشی از کوهزاد زاگرس بوده و متشکل از توده های نفوذی مرکب و چند فازی است که در حین فرورانش پوسته اقیانوسی نئوتتیس به زیر پلیت اورازایا پدید آمده اند. لوکوگرانیت های آلکالن، پتاسیم بالا و فروئن، نماینده ماگماتیسم A-Type در این گستره هستند. با وجود شباهت های کانی شناسی و ایزوتوپی، لوکوگرانیت ها بر مبنای شواهد ژئوشیمی، ایزوتوپی و نتایج سن سنجی بلورهای زیرکن، دو دسته گی آشکاری به نمایش می گذارند. لوکوگرانیت قلای لان با سن تبلور 3 ± 159 میلیون سال، A1-Type است. سایر لوکوگرانیت ها A2-Type هستند و به فاصله زمانی حدود 20 میلیون سال بعد (Ma 149-140) متبلور شده اند. در واقع نفوذ ماگمای مافیک گوشته ای، موتور محرکه ی ذوب بخشی پی سنگ از پیش بارور و هتروژن سنندج-سیرجان بوده و سنگ های قلای لان را پدید آورده است. لوکوگرانیت های جوان تر با ماهیت A2-Type، ساز و کاری متفاوت دارند. این سنگ ها حاصل ذوب بخشی پی سنگ مشابه و از پیش بارور هستند که به فاصله زمانی 20 میلیون سال پس از تکتونیک فشارشی پدید آمده اند. بالازدگی آستنوسفر در اثر کشش حاصل از عقب گرد یا افزایش شیب ورقه فرورانده پس از تکتونیک فشارشی حاکم بر منطقه، می تواند عامل ذوب پوسته و تشکیل لوکوگرانیت های آلکالن جوان باشد.

در میان دای ماتریال ها محصولات گچی متداول ترین ماده مورد استفاده هستند که توسط کارخانه های مختلف ساخته شده و ترکیبات و طرز تهیه متفاوتی دارند. به همین جهت خصوصیات و دقت ابعادی آنها متفاوت می باشد. در این مطالعه یکی از مهمترین خصوصیات دای ماتریال ها یعنی دقت ابعادی در سه محصول گچی SH07, Ultrarock و Begostone که جزو متداولترین محصولات گچی مورد استفاده در ایران هستند، مورد استفاده قرار گرفت. همچنین از مدل آزمایشگاهی با ماده قالب گیری Speedex برای هر محصول گچی ده بار قالب گرفته شد. پس از نیم ساعت قالبی توسط محصولات گچی ریخته و بعد از یک ساعت کست ها خارج شدند. ابعاد کست های گچی توسط دستگاه Prismo7 اندازه گیری شد. برای مقایسه گروهها درصد تغییرات نسبی با یکدگیر تحت آزمون یک طرفه واریانس و آزمون از Tukey و برای مقایسه با مدل اصلی تحت آزمون (قطر) t قرار گرفتند. یافته های پژوهشی حاکی از آن است که در قیاس با مدل اصلی، تمام گروهها در اندازه (فاصله مرکز A (ارتفاع) و B با مدل اصلی اختلاف معنی دار دارند و نمونه های محصولات معنی دار SH074 در اندازه C دو دای) نیز با مدل اصلی دارای اختلاف می باشد. ضمناً هر سه محصول افزایش حجم پیدا کرده اند. ارتفاع و قطر دای در محصول Ultrarock و فاصله مراکز دو دای در محصول SH074 بیشترین افزایش را داشته است. نتیجه اینکه محصول گچی Begostone کمترین اختلاف را با مدل اصلی داشته و از لحاظ دقت ابعادی از دو محصول دیگر مناسب تر می باشد. 

در میان دای ماتریال¬ها محصولات گچی متداولترین ماده مورد استفاده هستند که توسط کارخانه¬های مختلف ساخته شده و ترکیبات و طرز تهیه متفاوتی دارند. به همین جهت خصوصیات و دقت ابعادی آنها متفاوت می¬باشد. در این مطالعه یکی از مهمترین خصوصیات دای ماتریال¬ها یعنی دقت ابعادی در سه محصول گچی Ultrarock , SH074 و Begostone که جزو متداولترین محصولات گچی در ایران هستند, مورد استفاده قرار گرفت. همچنین از مدل آزمایشگاهی با ماده قالب¬گیری Speedex برای هر محصول گچی ده بار قالب گرفته شد. پس از نیم ساعت قالبی توسط محصولات گچی ریخته و بعد از یک ساعت کست¬ها خارج شدند. ابعاد کست¬های گچی توسط دستگاه Prismo7 اندازه¬گیری شد. برای مقایسه گروهها درصد تغییرات نسبی با یکدیگر تحت آزمون یک¬طرفه واریانس و آزمون Tukey و برای مقایسه با مدل اصلی تحت آزمون t از صفر قرار گرفتند. یافته¬های پژوهش حاکی از آن است که در قیاس با مدل اصلی, تمام گروهها در اندازه A (ارتفاع) و B (قطر) با مدل اصلی اختلاف معنی¬دار دارند و نمونه¬های محصولات SH074 در اندازه C (فاصله مرکز دو دای) نیز با مدل اصلی دارای اختلاف معنی¬دار می¬باشد. ضمناٌ هر سه محصول افزایش حجم پیدا کرده¬اند.ارتفاع و قطر دای در محصول Ultrarock و فاصله مراکز دو دای در محصول SH074 بیشترین افزایش را داشته است. نتیجه اینکه محصول گچی Begostone کمترین اختلاف را با مدل اصلی داشته و از لحاظ دقت ابعادی از دو محصول دیگر مناسبتر می¬باشد.

هدف: ارزیابی تاثیر بواسیزوماب داخل زجاجیه برای درمان Type I رتینوپاتی نوزادان نارس در Zone I. روش پژوهش: نوزادان مبتلا به Type I رتینوپاتی نوزادان نارس در Zone I (ROP Zone I، هر مرحله ای از ROP همراه با plus disease و یا Zone I ROP، stage III ROP بدون Plus disease) در این مطالعه آینده نگر وارد شدند. بواسیزوماب داخل زجاجیه ای به میزان ml 0/025 / mg 0/625 با بی حسی موضعی تزریق گردید. بیماران تا 4 هفته به فواصل هر یک هفته و بعد از آن هر دو هفته یک بار تا هفته 90 بعد از آخرین قاعدگی پیش از بارداری، معاینه شدند. یافته ها: هفتاد چشم از 35 بیمار با Type I رتینوپاتی نوزادان نارس در Zone I برای ورود به مطالعه انتخاب شدند. در سن 90 هفتگی بعد از آخرین قاعدگی پیش از بارداری در 82/9 درصد از بیماران، رتینوپاتی با یک بار تزریق پس رفت کرد و رگ زایی کامل یا نزدیک به کامل در قسمت های محیطی شبکیه اتفاق افتاد و در 2/92 درصد از بیماران بعد از دو بار تزریق پس رفت رتینوپاتی حاصل شد. در 5 چشم (7/1 درصد) رتینوپاتی تا مرحله B 4 و یا مرحله 5 بیماری پیش رفت کرد به طوری که به درمان جراحی نیاز شد. عوارض مهم بعد از تزریق از قبیل اندوفتالمیت، کاتاراکت و خون ریزی زجاجیه در هیچ یک از بیماران دیده نشد. نتیجه گیری: تزریق بواسیزوماب داخل زجاجیه روش موثری در درمان بیماران با Zone I رتینوپاتی نوزادان نارس می باشد. اما در بعضی از موارد، ممکن است بیماری تا مراحل بالاتر پیش رفت کرده و نیاز به جراحی وجود داشته باشد. کنترل دقیق برای تشخیص برگشت بیماری و یا پیش رفت آن ضروری است. احتمال دارد چشم های با Zone I رتینوپاتی نوزادان نارس پایدار با وجود تزریق بواسیزوماب داخل زجاجیه به مراحل پیش رفته تر وارد شوند و ممکن است درمان مجدد ضروری باشد.